Schaamte

Enkele jaren geleden heb ik voor het eerst met een vrouw gevreeën. Het klinkt wellicht plat, maar het was de gelegenheid die zich aandiende om een nieuw stuk van mezelf te mogen ontdekken. Ik kende deze dame al langer en er was zeker veel genegenheid tussen ons. Ik voelde echter niet de fysieke aantrekking die ik naar mannen kan voelen. Ik was voornamelijk nieuwsgierig hoe het zou zijn om een vrouwenlichaam te beminnen en om door een vrouw bemind te worden. Een stuk ontdekking van wie ik zelf ben, mijn verlangens en mijn grenzen. Ik zag en zie het ook als een stuk persoonlijke ontwikkeling. Het kwam niet voort uit lust, maar uit een spannende, mooie en kwetsbare ontdekkingstocht.

Na die avond wilde ik wat er gebeurd was absoluut voor mezelf houden, het voelde te kwetsbaar en niet veilig om dit te delen. De desbetreffende vrouw deelde het echter met een goede vriendin van haar. En toen schoot ik in de paniek, werd boos op haar. Er was angst, asof ik iets gedaan had wat niet mocht. Er kwam schaamte naar boven. Ik wilde niet dat mijn omgeving opeens zou denken dat ik op vrouwen viel. En ik was nu ook de controle kwijt over wie dit over mij zou horen.

Gelukkig doorzag ik snel mijn eigen reactie. De ‘schuld’ lag niet bij haar, blijkbaar had ik zelf een trauma in mijn lijf dat deze reactie opriep. Ik kon en kan ‘m nog steeds niet plaatsen bij iets dat in dit leven gebeurd is, maar het zat er wel, inclusief een behoorlijk taboe op het onderwerp.

Het was het begin van een ‘zoektocht’ naar het accepteren en leven van mijn ‘vrouwelijke’ kant en kracht. Het helen van oude trauma’s, van mezelf, voorouders, vorige levens en het collectief. De divine feminine in mezelf bleek heel veel onontdekte kanten te hebben… (en heeft uiteraard niets te maken met wel of niet fysiek aangetrokken voelen naar vrouwen)

Een half jaar geleden. Een gesprek komt op vrouwencircelsAls de desbetreffende dame en ik op een bepaald moment beiden tranen in onze ogen hebben weet ik het zeker: dat wat ik al een tijd aan het vermijden was vanuit weerstand mag gebeuren. Een ceremonie voor alleen vrouwen, waar we ons samen verbinden vanuit ons hart in onze vrouwelijke zachtheid en kracht. Voor vrouwen, door vrouwen. Daar ligt mijn groei.

De dag van vandaag. Intussen heb ik zoveel oude stukken aangekeken en geheeld, dat ik sterk voel dat de tijd is gekomen om mijn vrouwelijke kracht nu ook echt in de wereld te zetten. Ik heb nog geen idee hoe dat eruit zal gaan zien. Maar ik weet dat door dit stuk kwetsbaar en vanuit mijn unieke perspectief te schrijven de energie weer zal gaan stromen en er vanzelf mogelijkheden zich zullen aandienen.

Zichtbaar, authentiek en zonder schaamte voor wie ik ben.

Leave a Reply

Your email address will not be published.