Denken versus voelen

Een alledaagse situatie

Eind 2017, ik ben aan het werk op de universiteit. Vroeg in de ochtend begonnen en rond 10.00h gun ik mezelf een pauzemoment met een kopje koffie. Tijd doorbrengen in de koffiekamer voel ik vaak als verloren. Het liefst zou ik de koffie mee achter mijn computerscherm nemen en verder werken. Iemand begint een gesprek met me, over koetjes en kalfjes. Tijdens het gesprek dwalen mijn gedachten telkens af, over wat er nog allemaal op mijn to-do lijstje staat, welke dingen ik absoluut niet mag vergeten, wat ik nog wil doen als ik thuiskom. Ik ben volstrekt niet in verbinding met de ander. Alleen realiseer ik me dat niet, omdat mijn hoofd en gedachten steeds met me aan de haal gaan. Ik ervaar fysiek ongemak, onrust en stress. Maar ook dat zit nog niet in mijn bewustzijn. Het was allemaal zo normaal, het hoorde toch gewoon bij het leven?

Fast forward.

Een mooie zomerdag in 2022, in gesprek met iemand terwijl we samen buiten een kopje koffie drinken. Ik realiseer me dat ik fysiek ontspannen ben, dat ik vertel wat er in me opkomt, wat ik ergens bij voel, volledig in het moment en in de flow. Zodra ik erover na ga denken wat ik moet zeggen, stokken mijn woorden, de flow is er meteen uit en het gaat gesprek gaat moeizaam. Mooie was dat dat ook de ander zich op dat moment realiseert dat dat zijn struggle is. Als beiden sterke ‘hoofd’ mensen gebeurt het ons nog steeds wel eens, dat we stoppen met voelen en terug in ons hoofd schieten. Maar zodra we dat doen, wordt het moeizaam, geforceerd, bedacht. Gaan we bv dingen bedenken om oplossingen te vinden voor het ‘probleem’ van de ander. Maar zolang we in ons lijf zakken en voelen en de woorden gewoon laten komen, mag alles er zijn en mogen we alles ervaren en komen de antwoorden vanzelf. Zonder het te bedenken, in verbinding en vanuit liefde en rust.

Leave a Reply

Your email address will not be published.